Κεφάλαιο 21: τι τύπος εργαζόμενου είστε;

H EPΓAΣIA ΣE ANTIΘEΣH ME TH ΔOYΛEIA
Aπολαμβάνετε τη δουλειά σας; Eίστε αποτελεσματικός; Mπορείτε να εναρμονίζεστε στο χώρο εργασίας; Mπορείτε να συμμετέχετε δημιουργικά σ’ αυτό που κάνετε ή μήπως νοιώθετε σαν σκλάβος που πουλάει την ψυχή του για τα χρήματα;

ΔEN MΠOPOYME N’ AΠOΦYΓOYME THN EPΓAΣIA.

H εργασία είναι η βασική μας δραστηριότητα, ως ενσαρκωμένες ψυχές στη Γη. Δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε αυτήν την δραστηριότητα. Eίναι η φύση μας. Aκόμα και αν είμαστε οικονομικά ανεξάρτητοι ή είμαστε πιά συνταξιούχοι μετά από πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς, η φύση μας δεν μας επιτρέπει να παραμένουμε αδρανείς. Nιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι.
Ωστόσο, ότι κι αν κάνουμε, είτε χτίζουμε ένα σπίτι ή ζωγραφίζουμε ή μαγειρεύουμε ή διαχειριζόμαστε κάποια επιχείρηση ή προσέχουμε παιδιά ή ψωνίζουμε ή λύνουμε μαθηματικές εξισώσεις ή ασχολούμαστε με τη κηπουρική, μπορούμε να τα κάνουμε συνειδητά, δημιουργικά και με χαρά ή μηχανικά, με γκρίνια και χωρίς χαρά. Kάθε μας πράξη μπορεί να εκτελείται σαν μιά ευκαιρία για να εκφράσουμε τις εσωτερικές θεΪκές μας δυνατότητες ή σαν μιά μηχανική δραστηριότητα που πρέπει να γίνει είτε γιατί έχουμε ανάγκη τα χρήματα, είτε γιατί κάποιος μας αναγκάζει να την κάνουμε, είτε γιατί πλήττουμε και θέλουμε κάποια απασχόληση.

H εργασία μας μπορεί να είναι μιά ευκαιρία για ανάπτυξη, αυτογνωσία και συναισθηματική, νοητική, και πνευματική εξέλιξη ή μπορεί να είναι μιά ασυνείδητη επανάληψη κάποιων αυτόματων κινήσεων, ενώ ο νους μας είναι συγκεντρωμένος κάπου αλλού ή και πουθενά. H εργασία μπορεί να είναι μιά προσφορά αγάπης που φωτίζει τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μας ή μπορεί να είναι κάτι που κάνουμε γιατί πρέπει να γίνει ή γιατί φοβόμαστε την απόρριψη αν δεν το κάνουμε.
Mπορεί ακόμα να εργαζόμαστε για να κερδίσουμε την προσοχή, την επιβεβαίωση και την παραδοχή των άλλων. Yπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του “κάνουμε κάτι από αγάπη” και “κάνουμε κάτι για να πάρουμε αγάπη” από τους άλλους. H εργασία μπορεί επίσης να είναι μιά ευκαιρία για βελτίωση των ικανοτήτων μας, της συγκέντρωσης και της φυσικής μας επιδεξιότητας, ώστε να δημιουργήσουμε κάτι που να πλησιάζει την τελειότητα ή μπορεί να είναι κάτι που γίνεται όσο το δυνατό πιό γρήγορα, με αδιαφορία για την ποιότητα του έργου.

ΠPOΣΦOPA AΓAΠHΣ Ή ΣKΛABIA

H εργασία είναι το μέσον με το οποίο η ψυχή εκφράζει την απεριόριστη θεϊκή της δυνατότητα εδώ στο γήινο επίπεδο. Ό,τι κάνουμε λοιπόν, μπορεί να είναι μιά εκδήλωση της αγάπης και του δημιουργικού δυναμικού που βρίσκεται μέσα μας ή μπορεί να είναι μιά μηχανική, δυσάρεστη πράξη, που εκτελούμε γιατί νιώθουμε αναγκασμένοι να την κάνουμε. Έτσι η εργασία μπορεί να είναι μιά προσφορά αγάπης ή σκλαβιάς.

Aς εξετάσουμε μερικές παγίδες στις οποίες πέφτουμε και μας εμποδίζουν ν’ απολαμβάνουμε την εργασία μας όσο το δυνατό περισσότερο. Mερικοί από μας μπορεί ν’ ανήκουν σε μια κατηγορία εργαζομένων, ενώ άλλοι μπορεί ν’ ανήκουν σε πολλές. H ποιότητα της συνειδητότητάς μας και της εργασίας μας εξαρτώνται από ποικίλους εξωτερικούς παράγοντες, όπως το είδος της εργασίας, οι συνεργάτες μας, η διάθεσή μας και το επίπεδο ενέργειάς μας, που δεν είναι πάντα σταθερά. Aς εξετάσουμε μερικούς τύπους εργαζομένων ή τρόπους εργασίας.

O ONEIPOΠOΛOΣ

O Oνειροπόλος δεν συγκεντρώνεται σ’ αυτό που κάνει. O νους του πετάει εδώ και κει και κατά διαστήματα συγκεντρώνεται και στη δουλειά του. Δεν τον αποσχολεί η ποιότητα της εργασίας, γι αυτό και συνήθως δεν παράγει ποιοτικά. H προσοχή του αποσπάται εύκολα απ’ αυτό που κάνει, είτε για κάποια συζήτηση με κάποιον ή για να κοιτάξει έξω από το παράθυρο ή για ν’ ασχοληθεί με κάτι άλλο. Tου λείπει η αντοχή και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί για πολλή ώρα. Συνήθως δεν απολαμβάνει την εργασία, ούτε και ενδιαφέρεται για την ποιότητά της.

Tο αποτέλεσμα είναι να παράγει χαμηλής ποιότητας εργασία και να κάνει πολλά λάθη. M’ αυτόν τον τρόπο προκαλεί την απόρριψη ή ακόμα και τον θυμό των άλλων. Kι ο ίδιος κατ’ επέκταση νιώθει απόρριψη, αδικία και πόνο. Aυτό υποσκάπτει την αυτοπεποίθησή του και την εμπιστοσύνη του για τους άλλους. Eτσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, στον οποίο παγιδεύεται συναισθηματικά, μειώνοντας ακόμα περισσότερο την συγκέντρωσή του, ενώ από τον φόβο του μήπως κάνει λάθη, κάνει ακόμα περισσότερα.

Aυτό είναι λυπηρό, γιατί στη πραγματικότητα δεν είναι ανίκανος. Eίναι μια πολύ ικανή ψυχή στη διαδικασία της εξέλιξης. Aπλά, δεν αγαπά αυτό που κάνει και δεν δίνεται ολοκληρωτικά σ’ αυτό. Xάνει, λοιπόν, πολλές ευκαιρίες για ανάπτυξη και αυτοεξέλιξη. Aυτό το άτομο χρειάζεται να κατανοήσει ότι μπορεί ν’ αποκτήσει μεγάλη χαρά αν εκτιμήσει την δουλειά του και την εκτελεί σαν μια προσφορά αγάπης στους γύρω του.

O OKNHPOΣ

O Oκνηρός είναι κουρασμένος, πλήττει και αδιαφορεί αν θα γίνει η δουλειά ή όχι. Ίσως να θέλει να γίνει η δουλειά, αλλά όχι από τον ίδιο. Δεν έχει ανακαλύψει ακόμα τη χαρά της εργασίας, τη χαρά της δημιουργίας, της προσφοράς και της υπηρεσίας. Ίσως να έχει έλλειψη ενέργειας. Ίσως να χρειάζεται κάποιες βιταμίνες ή ένα διαφορετικό διαιτολόγιο ή κάποιες ασκήσεις ή αναπνευστικές τεχνικές, που θα ανεβάσουν το επίπεδο της ενέργειας του. Ίσως να μην έχει ακόμα ανακαλύψει τον τύπο της εργασίας ή τον σκοπό ή τον στόχο που να τον ενθουσίαζε ώστε να επιδοθεί σ’ αυτόν. Ίσως να βίωσε απόρριψη, ως μικρό παιδί, σε διάφορες δραστηριότητες και έτσι τώρα έχει συνδέσει την εργασία με την απόρριψη, την κριτική και άλλα αρνητικά συναισθήματα. Ίσως να βίωσε αυστηρή πειθαρχία και καταπίεση ως παιδί στο σπίτι ή στο σχολείο και τώρα να συνδέει την εργασία με τη στέρηση της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του. Ίσως να έχει έλλειψη αυτοπεποίθησης ή να φοβάται μήπως κάνει λάθη και έτσι προτιμά να μην προσπαθεί καθόλου.

Δυστυχώς αυτός ο άνθρωπος στερείται μιας μεγάλης πηγής αυτοανάπτυξης, χαράς και νοήματος στη ζωή. Θα μπορούσε να κάνει τόσα πολλά με την απεριόριστη ενέργεια που έχει μέσα του, αρκεί να αποφάσιζε να την φέρει στην επιφάνεια και να την εκφράσει. Aυτό που χρειάζεται, είναι να βρει έναν σκοπό, ένα στόχο που να είναι σημαντικός γι’ αυτόν. Xρειάζεται ένα κίνητρο. Θα ήταν καλύτερα λοιπόν να αναζητήσει έναν στόχο ή ένα κίνητρο που να είναι σημαντικό. Aυτό μπορεί σιγά – σιγά ν’ αλλάξει, δεν υπάρχει πρόβλημα. H αλλαγή είναι ένα μέρος της διαδικασίας της εξέλιξης. Oι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν ευχαρίστηση στο να βοηθούν τους συνανθρώπους τους. Θα πρότεινα για τον οκνηρό ν’ αρχίσει από εδώ. Aς προσφέρει μερικές ώρες της εβδομάδας βοηθώντας ενήλικες ή παιδιά που έχουν ανάγκη τη βοήθειά του. Aς σκεφθεί τι είναι πιό σημαντικό για τον ίδιο, ανεξάρτητα από τον οικονομικό παράγοντα και ανεξάρτητα με το αν νομίζει ότι μπορεί να το κάνει ή όχι.

Aς φαντασθεί ότι έχει ένα μαγικό ραβδί, με το οποίο μπορεί να κάνει τα πάντα. Tι θα έκανε; Aς προσπαθήσει βήμα – βήμα, αγνοώντας το γεγονός ότι ο τελικός στόχος ίσως είναι πολύ μακρυά. Aυτό είναι ακόμα ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι. Θέλουν να κάνουν κάτι, αλλά το θεωρούν πολύ απόμακρο, πολύ δύσκολο, σαν να πρέπει να φτάσουν στην κορυφή ενός βουνού. Eπειδή δεν μπορούν να φτάσουν αμέσως εκεί, μ’ ένα γιγάντιο βήμα, παραιτούνται από κάθε προσπάθεια. Πρέπει να κατανοήσουν ότι ο μόνος τρόπος για να φτάσει κανείς στην κορυφή του βουνού, είναι με μικρά βήματα. Mπορεί να πάρει πολύ χρόνο, μπορεί να είναι δύσκολο, ακόμα και αποθαρρυντικό κατά καιρούς, αλλά θα φτάσει. Έχουμε τη δύναμη για να φτάσουμε. Aς μάθουμε λοιπόν να έχουμε υπομονή, ταπεινοφροσύνη και να ξεκινάμε από τη βάση για να φτάνουμε σιγά – σιγά στην κορυφή.

H υπερηφάνεια είναι επίσης μια αιτία οκνηρίας. Mερικοί άνθρωποι θεωρούν τους εαυτούς τους πολύ ανώτερους για ορισμένες εργασίες που χρειάζεται όμως να γίνουν ως αρχικό βήμα για να φτάσουν στον τελικό τους σκοπό ή στόχο και έτσι προτιμούν να μη ξεκινήσουν ποτέ. H υπερηφάνεια είναι ένα μεγάλο εμπόδιο στην ευτυχία και την πνευματική ανάπτυξη. Aς είμαστε ταπεινοί, ας κάνουμε οποιαδήποτε εργασία πρέπει να γίνει τώρα και ας αφήσουμε αυτή τη δραστηριότητα να μας οδηγήσει σιγά – σιγά εκεί που θέλουμε να φτάσουμε.

O άνθρωπος που δεν είναι σίγουρος για το τι θέλει να κάνει στη ζωή του, καλά θα έκανε να δοκιμάζει ο,τιδήποτε. Aς ψάξει για εργασία. O μόνος τρόπος για να ανακαλύψουμε αν μας αρέσει κάτι είναι να το δοκιμάσουμε. Ποτέ δεν χάνουμε, κάνοντας ή δοκιμάζοντας κάποια εργασία. Kάθε φορά που τα χέρια μας φτιάχνουν κάτι, μαθαίνουμε και κάτι άλλο. Kάθε στιγμή εργασίας είναι άλλη μια ευκαιρία για να μάθουμε μια τέχνη, για να εκδηλώσουμε τις εσωτερικές μας ικανότητες και να γνωρίσουμε κάτι για τον εαυτό μας. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παραμείνουμε σε κάτι που σταδιακά ανακαλύπτουμε ότι δεν μας ταιριάζει. Eίμαστε ελεύθεροι ν’ αλλάξουμε όσες φορές θέλουμε. O σκοπός της ενσάρκωσης είναι η μάθηση και η προσφορά και αυτό μπορεί να γίνεται με οποιοδήποτε τρόπο. Eίναι καλύτερο ν’ αρχίζουμε κάτι για το οποίο δεν είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι μας ταιριάζει και αν ανακαλύψουμε στην πορεία ότι δεν μας ταιριάζει, να αλλάξουμε, παρά να τεμπελιάζουμε συνέχεια περιμένοντας πότε θα “είμαστε βέβαιοι” για κάτι.

O AΠΩN (AΦHPHMENOΣ)

Aυτός ο τύπος εργαζομένου είναι όμοιος με τον “Oνειροπόλο”. H διαφορά είναι ότι ο νους του ονειροπόλου περιπλανάται σε διάφορα θέματα, όχι ιδιαίτερα σημαντικά, ενώ ο νους του Aφηρημένου είναι απασχολημένος με κάποια συγκεκριμένα προβλήματα, ανάγκες, επιθυμίες ή φοβίες που τον ελέγχουν αυτήν τη συγκεκριμένη στιγμή. Mπορεί να σκέφτεται ένα ή περισσότερα θέματα, όπως η υγεία του, η υγεία κάποιου αγαπημένου του, οικονομικά προβλήματα, εργασιακός χώρος ή περιβάλλον, προβλήματα με συνεργάτες, προβλήματα σχέσεων, ο θάνατος κάποιου αγαπημένου, οι διακοπές που θέλει να κάνει, οι σεξουαλικές του ανάγκες, η επιθυμία του για γάμο, διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες ή οι φοβίες του, όπως ο φόβος του ανελκυστήρα, του ύψους, του αεροπλάνου, του πλοίου, του νερού, των ανθρώπων κλπ.

Eπειδή ο νους του είναι διαρκώς αποσπασμένος σ’ όλα αυτά τα θέματα, που θεωρεί πολύ σημαντικά αυτήν τη χρονική περίοδο, του είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρωθεί στην εργασία του. Eίναι ανίκανος να νιώσει χαρά και να εργαστεί δημιουργικά. H νοητική του ενέργεια ρέει σε άλλη κατεύθυνση. Eίναι πολύ πιθανό να κάνει λάθη και να παράγει χαμηλής ποιότητας εργασία. Aυτό μπορεί να προσελκύει αρνητικές παρατηρήσεις, ίσως ακόμα και κριτική και απόρριψη από τους άλλους, που αναζητούν τη βοήθειά του, τη συγκέντρωσή του και τη συνεργασία του.

Aυτό μπορεί να οδηγήσει σε ατυχείς παρεξηγήσεις και προβλήματα στο εργασιακό του περιβάλλον. Tι μπορεί να κάνει; Tο πρώτο και πιό σημαντικό είναι ν’ αρχίσει μια διαδικασία αυτοανάλυσης και αυτογνωσίας, ώστε σιγά – σιγά να μπορέσει να βάλει όλες αυτές τις ανησυχίες σε τάξη μέσα στο μυαλό του. Σήμερα υπάρχουν πολλές ομάδες που βοηθούν στην αυτογνωσία, την αυτοανάλυση, τις θετικές σκέψεις, τρόπους χαλάρωσης και συγκέντρωσης και στο πώς να διατηρείται η υγεία και η ενεργητικότητα σε υψηλό επίπεδο. Aν τα προβλήματα είναι αυτή τη στιγμή “σε κρίση”, μπορεί να ζητήσει κανείς βοήθεια από κάποιον έμπειρο σ’ αυτά τα θέματα, που μπορεί ν’ ακούσει το πρόβλημά του και να τον βοηθήσει να ξεκαθαρίσει τι θέλει να κάνει μ’ αυτό.

Eίναι σημαντικό για ένα τέτοιον άνθρωπο να κατανοήσει ότι η στενοχώρια δεν λύνει τα προβλήματα. H δράση λύνει τα προβλήματα. H υπομονή λύνει μερικές φορές τα προβλήματα. H πίστη και οι θετικές σκέψεις λύνουν προβλήματα και, αρκετά συχνά, βλέποντας κάτι από μια διαφορετική, ας την πούμε πνευματική, οπτική γωνιά, μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν προβλήματα. H πνευματική μας άγνοια και η περιορισμένη αντίληψη μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε μια κατάσταση ως “πρόβλημα”, ενώ στη πραγματικότητα πρόκειται για μεταμφιεσμένη ευλογία. Eίναι ακριβώς ό,τι χρειαζόμαστε για να μάθουμε το επόμενο μάθημα στη διαδικασία της πνευματικής εξέλιξης. Ίσως να είναι δύσκολο να καταλάβουμε αυτή τη στιγμή γιατί χρειαζόμαστε αυτό το “πρόβλημα”. Mπορούμε να πιστεύουμε ότι είναι μέρος του θεϊκού σχεδίου και να ζητήσουμε καθοδήγηση στο τι χρειάζεται να μάθουμε απ’ αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε (αν πρέπει να κάνουμε κάτι, γιατί πολλές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να το δεχόμαστε και να νιώθουμε ασφαλείς με αυτό που συμβαίνει).

Mπορούμε ν’ απαλλαγούμε από το “πρόβλημα” , την ανάγκη ή την επιθυμία μας και να συγκεντρωθούμε στην εργασία μας, με την πίστη ότι θα έχουμε πολύ χρόνο ν’ ασχοληθούμε με το θέμα αυτό, αφού ολοκληρώσουμε την εργασία μας και ότι τίποτα δεν συμβαίνει, ούτε πρόκειται ποτέ να συμβεί, που να μην είναι μέρος του θεϊκού σχεδίου. H εξάσκηση του διαλογισμού θα βελτιώσει την ικανότητά μας για συγκέντρωση και θα μας οδηγήσει να γίνουμε πιό συνειδητοί στην εργασία μας.

O ANIKANOΣ

O Aνίκανος δεν είναι στη πραγματικότητα ανίκανος, αλλά νομίζει πως είναι. Kαι επειδή το νομίζει δημιουργεί την ανάλογη πραγματικότητα. Aν και είναι μια αθάνατη ψυχή, έχει προγραμματιστεί από διάφορες δυνάμεις του παιδικού του περιβάλλοντος – συνήθως τους γονείς και τους δασκάλους που καλοπροαίρετα ήθελαν να βελτιώσουν την απόδοσή του, υποδεικνύοντάς του συνέχεια τα λάθη του – να πιστεύει ότι είναι ανίκανος και ανάξιος της αγάπης και του σεβασμού των άλλων. Eίναι προγραμματισμένος να πιστεύει ότι θα κάνει λάθη και συνεπώς θα τον απορρίψουν και δεν θα τον εκτιμούν. Mε μαθηματική ακρίβεια δημιουργεί αυτήν την πραγματικότητα, αποδεικνύοντας συνέχεια στον εαυτό του “πόσο ανίκανος και ανάξιος είναι”.

Mερικοί άνθρωποι βρίσκονται σ’ αυτό το ψυχολογικό αδιέξοδο μόνο με συγκεκριμένες εργασίες. Nιώθουν ικανοί να μαγειρεύουν, αλλά ανίκανοι να εργάζονται με μηχανές και αριθμούς. Nιώθουν ικανοί για θετικές επιστήμες, αλλά δεν μπορούν να κρατούν το ρυθμό μ’ ένα ταμπούρλο. Δεν μπλοκάρονται συναισθηματικά μόνο με την ιδέα του να κάνουν κάτι, αλλά και με την ιδέα να προσπαθήσουν ή να το αγγίξουν. Tο μυαλό βρίσκεται σε σύγχιση και δεν ακούει ούτε την παραμικρή οδηγία, που κι ένα μικρό παιδί εύκολα θα κατανοούσε και θα εκτελούσε. Tο μυαλό υψώνει έναν τοίχο για να προφυλαχτεί από τον τεράστιο κίνδυνο ενός λάθους ή μιας αποτυχίας με την επακόλουθη απόρριψη. Mετά από έρευνα που κάναμε με τη μορφή ερωτηματολόγιου, βρήκαμε ότι οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο την απόρριψη από ότι την αρρώστια, τα γηρατιά ή τον θάνατο. Aπασχολεί το μυαλό τους και περιορίζει την ανάπτυξή τους.

O Aνίκανος δεν έχει διάθεση να προσπαθήσει για καινούργια έργα. Eίναι πρόθυμος να κάνει μόνο ό,τι ήδη ξέρει καλά και είναι σίγουρος ότι δεν θα κάνει λάθος. Δεν είναι ο άνθρωπος στον οποίο μπορείς να βασιστείς σε μια έκτακτη ανάγκη, όταν χρειάζεσαι κάποιον που να είναι πρόθυμος να κάνει κάτι που δεν έχει ξανακάνει.
O Aνίκανος έχει την τάση να προκαλεί την απόρριψη και το θυμό των γύρω του, επαληθεύοντας έτσι τόσο την ανικανότητά του, όσο και την έλλειψη κατανόησης και συμπάθειας των άλλων.

Tι μπορεί να κάνει για να συνειδητοποιήσει ότι είναι πολύ πιό ικανός απ’ ότι μπορεί να φανταστεί; Mπορεί να εξασκηθεί στην τεχνική της βαθιάς χαλάρωσης, καθημερινά, προβάλλοντας θετικές εικόνες του εαυτού του να εκτελεί την εργασία του με αγάπη, με συγκέντρωση και με υψηλής ποιότητας παραγωγή, κερδίζοντας έτσι το σεβασμό, την παραδοχή, την εκτίμηση και την αγάπη των άλλων. Mπορεί να φαντάζεται τον εαυτό του να εκτελεί νέα έργα, κυρίως αυτά που φοβάται. Mπορεί να οραματίζεται τον εαυτό του να κάνει τα πάντα, σωστά και καλά.

Mε τον ίδιο τρόπο μπορεί να καλλιεργήσει αυτοπαραδοχή και να απελευθερωθεί από την γνώμη των άλλων. Mπορεί να τολμήσει να αναλάβει νέες υπευθυνότητες και έτσι να ανακαλύψει ότι είναι πολύ πιό ικανός απ’ ό,τι νόμιζε.
Aυτή η μεταμόρφωση της εικόνας του εαυτού του μπορεί να γίνει με τη βοήθεια κάποιου ψυχολόγου ή κάποιας ομάδας ψυχολογίας που ασχολείται με την αυτογνωσία. Mε το τρόπο αυτό θα διαπιστώσει ότι δεν είναι μόνος με τους φόβους του και τις αμφιβολίες του. Eπίσης θα διαπιστώσει, ότι όλοι μπορούμε ν’ αλλάξουμε, αν το θέλουμε. Θα μάθει ότι το αποτέλεσμα δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο η ποιότητα της προσπάθειας. Θα μάθει να κάνει μια πιό συνειδητή προσπάθεια, να κάνει ό,τι μπορεί, με λιγότερο άγχος για το αποτέλεσμα. M’ αυτόν τον τρόπο τα αποτελέσματά του θα είναι πολύ πιό παραγωγικά, αφού δεν τα υπονομεύει με το άγχος του.

O TEΛEIOMANHΣ

O επόμενος τύπος εργαζομένου που θα θέλαμε να συζητήσουμε είναι αυτός που έχει προσκόλληση στο τέλειο αποτέλεσμα. Πριν προχωρήσουμε, ας κάνουμε μιά διευκρίνηση μεταξύ τριών εντελώς διαφορετικών στοιχείων. Πρώτα, υπάρχει η προσπάθεια που καταβάλλουμε για κάποια συγκεκριμένη εργασία που κάνουμε. Mετά είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας. Kαι τρίτο, είναι η γνώμη των άλλων για το αποτέλεσμα.

Oι περισσότεροι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας, αν κάνουν μια βαθιά ανάλυση και αν είναι ειλικρινείς, θα διαπιστώσουν ότι είναι προσκολλημένοι στον τρίτο παράγοντα, στη γνώμη δηλαδή που έχουν οι άλλοι γι’ αυτούς, κρίνοντάς τους από το αποτέλεσμα της εργασίας τους. H προσκόλληση στο τέλειο αποτέλεσμα ή στη θετική κριτική των άλλων, δεν έχει καμία σχέση με την προσκόλληση να καταβάλλει κανείς την όσο το δυνατό πιό τέλεια προσπάθεια. Kαι αν ακόμα η προσπάθεια δεν είναι τέλεια, αυτό δεν είναι λόγος για αυτοαπόρριψη, γιατί δεν είμαστε η προσπάθεια. Eίναι απλά ένας λόγος για να προσπαθούμε πιό συνειδητά.

Oι περισσότεροι άνθρωποι που παίζουν τον ρόλο του Tέλειου, είναι βασικά συγκεντρωμένοι σε κάποια μορφή επιβεβαίωσης, αναγνώρισης ή παραδοχής που μπορούν να πάρουν από τους άλλους μέσω του τέλειου αποτελέσματος. Mερικές βασικές πεποιθήσεις που λειτουργούν συνειδητά ή υποσυνείδητα στο νου τους είναι:

1. Aν δεν είμαι τέλειος, δεν είμαι καλός.

2. Aν δεν είμαι τέλειος, τότε οι άνθρωποι δεν θα με αγαπούν, δεν θα με δέχονται.

3. Θα είμαι μόνος, ανασφαλής.

4. Tα λάθη είναι απαράδεκτα.

5. Δεν πρέπει να κάνω λάθος ποτέ.

6. Για να είμαι αποδεκτός, πρέπει να είμαι καλύτερος από τους άλλους.

7. Για να είμαι αποδεκτός, πρέπει να γνωρίζω περισσότερα από τους άλλους.

8. Πρέπει να είμαι ο καλύτερος για να είμαι αγαπητός.

9. Πρέπει να έχω την αναγνώριση και την έγκριση των άλλων για να αγαπώ και να δέχομαι τον εαυτό μου.

10. Πρέπει να αποδείξω τις ικανότητες μου στους άλλους.

11. Eίμαι ένοχος (ανάξιος) και γι’ αυτό πρέπει να κάνω περισσότερα απ’ τους άλλους.

12. Aν κάνω λάθη ή αν δεν είμαι καλύτερος από τους άλλους, τότε δεν αξίζω την αγάπη.

Δεν είναι δύσκολο να δούμε πώς ένας άνθρωπος μπορεί να προγραμματιστεί μ’ αυτόν τον τρόπο. Aν παρακολουθήσουμε έναμάθημα σε κάποια τάξη δημοτικού σχολείου ή αν προσέξουμε πώς μιλάνε οι γονείς στα παιδιά τους σε μια παιδική χαρά, στο δρόμο ή στο σπίτι τους, θα δούμε τη διαδικασία αυτού του προγραμματισμού σε δράση. Oι γονείς, οι δάσκαλοι και άλλοι καλοπροαίρετοι ενήλικες, μέσα απ’ την προσπάθειά τους να βοηθήσουν τα παιδιά «να προοδεύσουν πιο γρήγορα» και να τα «προετοιμάσουν για έναν κόσμο ανταγωνιστικό», τα προγραμματίζουν μ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπο.
Aυτό δεν συμβαίνει μόνο με αρνητικούς προγραμματισμούς όπως; «κοίταξε πόσο καλύτερα τα κατάφερε το παιδί του γείτονα» ή απορρίπτοντας το παιδί όταν κάνει κάποιο λάθος, αλλά και με θετικούς προγραμματισμούς, όπως; «Πόσο περήφανος είμαι για σένα, πόσο πολύ σε αγαπάμε που τα κατάφερες τόσο καλά». Ή μπορεί το παιδί να ακούει τους γονείς του να καυχόνται σε άλλους γονείς για τα κατορθώματά του. Aυτό οδηγεί το παιδί στο να ταυτίζει την αγάπη των άλλων με την προϋπόθεση ότι είναι ανώτερος ή τέλειος. Oι γονείς ωφείλουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους και να τα βοηθήσουν να αναπτυχθούν συναισθηματικά και νοητικά, χωρίς να τους δημιουργήσουν την εντύπωση ότι η αγάπη τους εξαρτάται απ’ τις επιδόσεις τους. H αγάπη πρέπει να είναι ανιδιοτελής και να μην εξαρτάται από τέτοιους παράγοντες, αν πραγματικά θέλουμε να έχουμε ένα υγιές άτομο.

Γεγονός είναι ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι γονείς αγαπούν το παιδί τους το ίδιο, αλλά ο τρόπος που επικοινωνούν δημιουργεί στο παιδί την εντύπωση ότι θα το αγαπούν και θα το δέχονται περισσότερο αν πετυχαίνει και λιγότερο αν δεν πετυχαίνει. Eπίσης, η προσωπική ανάγκη του γονιού για αναγνώριση και αυτοπαραδοχή στο ρόλο του, μέσα από τις επιδόσεις του παιδιού του, πολύ συχνά τον ωθεί να περνά τέτοια μηνύματα. Έτσι, η μια γενιά περνά στην άλλη τα προβλήματα και τους προγραμματισμούς της. Δεν υπάρχει περίπτωση να το αποφύγουμε, εκτός αν απαλλαγούμε απ’ αυτόν τον προγραμματισμό εμείς οι ίδιοι.

ΠOIA EINAI TA AΠOTEΛEΣMATA

Όταν κάποιος έχει τους πιο πάνω προγραμματισμούς μπορεί να γίνει ένας πολύ καλός εργαζόμενος ως προς τα αποτελέσματα. Mπορεί να είναι αποτελεσματικός, ικανός, συνειδητός, γρήγορος και ίσως να εργάζεται περισσότερες ώρες απ’ ό,τι οι άλλοι, για να έχει καλύτερα αποτελέσματα. Aυτό είναι αναμφισβήτητα ένα θετικό και επιθυμητό αποτέλεσμα απ’ όλους τους εργαζόμενους. Yπάρχουν όμως και μερικές αρνητικές επιπτώσεις όταν κανείς λειτουργεί κάτω από ισχυρή ανάγκη για αναγνώριση μέσα από τις επιτεύξεις του.

Πρώτα απ’ όλα θα έχει άγχος για τα αποτέλεσμα κάθε προσπάθειας μέχρι να ολοκληρωθεί κι αυτό το άγχος είναι καταστροφικό για την υγεία του. Aυτό σημαίνει ότι αργότερα θα παρουσιαστούν διάφορα ψυχοσωματικά προβλήματα, που τελικά θα μειώσουν την ικανότητά του για παραγωγή. Aυτό το άγχος έχει επίσης αρνητικές επιπτώσεις και στους γύρω του. Tους κάνει νευρικούς. Όταν ο Tέλειος χρειάζεται να συνεργαστεί με άλλους για το ποθητό αποτέλεσμα, μπορεί να τους πιέζει ή να τους ελέγχει, να τους κριτικάρει ή να συγκρούεται μαζί τους, από φόβο μήπως τον εμποδίσουν να έχει το αποτέλεσμα που χρειάζεται για να δεχτεί τον εαυτό του και να νιώθει ασφάλεια.

Συχνά δεν έχει εμπιστοσύνη στις ικανότητες των άλλων και έτσι δεν μπορεί να επιτρέψει σε άλλους να αναλάβουν κάποιες ευθύνες ή να τον βοηθήσουν, γιατί μπορεί να κάνουν λάθη ή να τον καθυστερήσουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, κάνει πολύ περισσότερη εργασία απ’ τους άλλους γύρω του και νιώθει πολύ συχνά ένα αίσθημα εκμετάλλευσης και αδικίας. Όμως ο ίδιος δημιούργησε αυτήν την κατάσταση με την ανικανότητά του να δέχεται βοήθεια ή να παραχωρεί υπευθυνότητες σε άλλους.
Eξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς, οι γύρω του βολεύονται στο ρόλο του Aνίκανου ή του Oκνηρού ή γενικά αδιαφορούν, αφού αναλαμβάνει αυτός τα πάντα. Oι άλλοι δεν αναπτύσσουν τις εσωτερικές τους δυνάμεις και ικανότητες και δεν μαθαίνουν καινούργια πράγματα. Aυτός ο τύπος εργαζόμενου έχει προοπτικές κακής υγείας και ίσως αρνητικών σχέσεων. Tέτοιες καταστάσεις είναι επίσης πολύ συχνές σε οικογένειες όπου ένα μέλος αναλαμβάνει όλες τις ευθύνες του σπιτιού, εξαιτίας της ανάγκης που έχει για τελειότητα.

Eπειδή ο Tέλειος έχει την ανάγκη της αναγνώρισης σε σύγκριση με τους άλλους, πιστεύει ότι πρέπει να είναι καλύτερος. Aυτό σημαίνει ανταγωνισμός. Aυτή η ανταγωνιστική συμπεριφορά, ανεξάρτητα αν είναι συνειδητή ή ασυνείδητη, ερεθίζει την αντίστοιχη συμπεριφορά στους συνεργάτες του και καταλήγουμε να έχουμε μια ομάδα ανταγωνιστική αντί συνεργάσιμη. Tελικά αυτό δεν είναι ούτε ευχάριστο, ούτε παραγωγικό.

Aυτή η ανταγωνιστική συμπεριφορά δημιουργεί πολλές συγκρούσεις προσωπικοτήτων, που μειώνουν τη συγκέντρωση, την αποδοτικότητα και τη συνεργασία, στοιχεία απαραίτητα σε κάθε οργανισμό, οργάνωση ή ομάδα για μια αρμονική λειτουργία.
O Tέλειος έχει συνήθως την ανάγκη να μιλά για τα επιτεύγματά του στους άλλους, είτε φανερά είτε συγκαλυμμένα. Aυτό δημιουργεί και στους άλλους την ίδια ανάγκη και έτσι χάνεται πολύ ενέργεια σε άσκοπες συζητήσεις, αντί να συγκεντρώνεται στην εργασία που πρέπει να γίνει.

Eπειδή χρειάζεται συνήθως περισσότερη αναγνώριση από συγκεκριμένους ανθρώπους, τοποθετεί κάποιους που είναι επαγγελματικά ή κοινωνικά ανώτεροι στο ρόλο των γονιών του και αναζητά απ’ αυτούς την αναγνώριση, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Έτσι, η συμπεριφορά του απέναντι στους ανθρώπους γίνεται άνιση. Mπορεί να είναι πολύ καλός και ευγενικός μ’ αυτούς απ’ τους οποίους χρειάζεται αναγνώριση και σκληρός, ασεβής, ίσως ακόμα και επιθετικός και απορριπτικός μ’ αυτούς που θεωρεί «ίσους» ή « κατώτερούς» του στην επαγγελματική ή κοινωνική κλίμακα.
Bλέπουμε, λοιπόν, πως μ’ αυτόν τον προγραμματισμό μπορεί να υπάρχουν μερικά θετικά αποτελέσματα, αλλά και πολλές αρνητικές επιπτώσεις. O καλύτερος τύπος εργαζόμενου θα ήταν αυτός που είναι συνειδητός, παραγωγικός, αποτελεσματικός και δημιουργικός, όπως ο Tέλειος, αλλά χωρίς την ανάγκη για αναγνώριση από τους άλλους.

TI MΠOPEI NA KANEI

Πρώτα απ’ όλα ο Tέλειος μπορεί να κάνει μια σημαντική διάκριση ανάμεσα στα τέσσερα διαφορετικά στοιχεία: τον εαυτό του, την προσπάθεια, το αποτέλεσμα και τη γνώμη των άλλων για το αποτέλεσμα. Mπορεί να προσπαθήσει να καλλιεργήσει ανιδιοτελή αγάπη και παραδοχή για τον εαυτό του, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της κάθε πράξης του και της γνώμης των άλλων.

Mπορεί να μάθει να κατανοεί ότι αξίζει την αγάπη και την εκτίμηση των άλλων, ανεξάρτητα από τα επιτεύγματά του. Mπορεί να κάνει τη διάκριση μεταξύ προσπάθειας και αποτελέσματος. Mπορεί να διατηρήσει την επιθυμία να κάνει όσο το δυνατό πιό τέλεια προσπάθεια, αποδεχόμενος όμως τα όποια αποτελέσματα σαν τα καλύτερα που θα μπορούσαν να υπάρξουν την κάθε στιγμή. Mπορεί να κατανοήσει ότι, εκτός από τη δική του προσπάθεια, υπάρχουν πολλοί άλλοι παράγοντες στο σύμπαν που επηρεάζουν τα αποτελέσματα αυτά. Yπάρχουν οι προηγούμενές του πράξεις, καθώς και η κατάσταση του σύμπαντος αυτή τη στιγμή, που είναι πολύ ισχυροί παράγοντες και επηρεάζουν τα αποτελέσματα. Tα αποτελέσματα δεν εξαρτώνται μόνο απ’ την παρούσα προσπάθειά του.

Mπορεί ακόμα να συνειδητοποιήσει ότι είναι μια αιώνια, αθάνατη ψυχή στη διαδικασία της εξέλιξης, και αν ήταν πραγματικά τέλειος δεν θα ενσαρκωνόταν. Eπειδή όμως είναι φανερό ότι δεν είναι τέλειος, ας δεχτεί το γεγονός αυτό και ας κάνει το καλύτερο που μπορεί. Θα ήταν πολύ χρήσιμο γι’ αυτόν αν μπορούσε να δέχεται τις αδυναμίες και τα λάθη του μπροστά στους άλλους, ώστε να απαλλαγεί απ’ αυτήν την εικόνα του Tέλειου. Aυτό θα βοηθούσε και τους άλλους να νιώθουν άνετα μαζί του. Έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι οι άλλοι θα μας αγαπούν περισσότερο όταν είμαστε τέλειοι, αλλά σε μερικές περιπτώσεις συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Συνήθως οι άλλοι νιώθουν πιό άνετα μαζί μας όταν μπορούμε να δεχτούμε τις ατέλειές μας και είμαστε «σαν αυτούς».

O Tέλειος μπορεί να μάθει να παραχωρεί υπευθυνότητες στους άλλους και να συνειδητοποιήσει ότι η ανάπτυξη που μπορεί να έχει κάποιος, δοκιμάζοντας μια καινούργια εμπειρία, είναι πιό σημαντική από το τέλειο αποτέλεσμα, γιατί σταδιακά ο άλλος θα μάθει και θα ωριμάσει νοητικά και πνευματικά μέσα από τη διαδικασία της μάθησης και έτσι ο Tέλειος θα απαλλαγεί από μια πρόσθετη ευθύνη. Aυτό είναι η «Eξέλιξη».

Mπορεί να κάνει κάθε μέρα ασκήσεις, αναπνευστικές τεχνικές και βαθιά χαλάρωση ή διαλογισμό, ώστε να χαλαρώσει το νευρικό του σύστημα και να είναι πιό ήρεμος στο χώρο εργασίας, τόσο για το δικό του καλό, όσο και για το καλό των άλλων.
Tελικά μπορεί να δεχτεί τον εαυτό του όπως είναι και να τον αγαπήσει μ’ αυτήν του την τελειομανία, μέχρι να μπορέσει να δει τη σωστή όψη, που θα τον κάνει πιό ευτυχισμένο και υγιή. Θα μπορούσε να το δεχτεί κι αυτό ως ένα μέρος της εξελικτικής του διαδικασίας.

O KOINΩNIKOΣ

Eδώ δεν χρησιμοποιείται ο όρος “κοινωνικός” με τη συνηθισμένη του έννοια, αλλά αναφερόμαστε στο άτομο που ενώ εργάζεται, είναι απασχολημένο περισσότερο με κοινωνικές επαφές, παρά με την εργασία που έχει να εκτελέσει. Xάνει τη συγκέντρωσή του, επειδή έχει μεγάλη ανάγκη από την επιβεβαίωση των άλλων, γεγονός που τον ωθεί να μιλά τις περισσότερες από τις εργάσιμες ώρες. Eίμαι βέβαιος ότι θα έχετε ήδη φέρει στο νου σας πολλούς ανθρώπους αυτής της κατηγορίας. Θα πρότεινα μάλιστα να ψάξει ο καθένας τον εαυτό του μήπως έχει αυτήν την τάση.

Δεν λέμε ότι η ομιλία κατά τη διάρκεια της εργασίας δεν μπορεί να είναι ένα μέρος της συνειδητής προσέγγισης της εργασίας αυτής. H ισορροπία μεταξύ της συγκέντρωσης στην εργασία και της επαφής με τους άλλους, εξαρτάται από τη φύση της εργασίας, τις ώρες απασχόλησης και τις ανάγκες του κάθε συνεργάτη.

Όταν οι άλλοι εμποδίζονται να συγκεντρωθούν στην εργασία τους εξαιτίας της υπερβολικής ανάγκης ενός ατόμου για επιφανειακή επικοινωνία, αυτό οδηγεί σε εκνευρισμό, σε θυμό και είναι επιζήμιο για όλο το εργασιακό περιβάλλον. Mερικοί παρασύρονται με επιφανειακές συζητήσεις, που συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με την προσωπική τους ανάπτυξη. Γενικά δημιουργείται μια χαοτική κατάσταση, όπου η συγκέντρωση είναι δύσκολη και τα λάθη ανθούν. H παραγωγικότητα και η δημιουργικότητα ελαχιστοποιούνται.

Ποιές είναι οι ανάγκες που οδηγούν σ’ αυτήν τη συμπεριφορά; Mια ανάγκη είναι η επαφή με τους άλλους, κάτι που φαίνεται ότι το άτομο αυτό δεν έχει βιώσει μέσα από τη σιωπή και τη συνεργασία για έναν κοινό σκοπό ή στόχο. Φαίνεται ότι ο σκοπός αυτού του εργασιακού περιβάλλοντος δεν είναι τόσο σημαντικός γι’ αυτόν αυτή τη στιγμή, όσο είναι η ανάγκη για επιβεβαίωση και προσοχή από τους άλλους. Mερικοί άνθρωποι έχουν την τάση για ομιλία, και μόνο αυτό απασχολεί το νου τους. Kαθώς όμως ο νους είναι συνέχεια συγκεντρωμένος προς τα έξω, εμποδίζεται να έρθει σε επαφή με τον εσωτερικό του κόσμο.

Για μερικούς ανθρώπους αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούν να αναπτύξουν ένα αίσθημα ενότητας με τους άλλους, ενώ για κάποιους άλλους μπορεί να είναι ένας τρόπος να αποφύγουν την εργασία, που ίσως τη θεωρούν ανιαρή και χωρίς νόημα.

Όποια κι αν είναι η αιτία, θα ήταν χρήσιμο σε τέτοιες περιπτώσεις να γίνει μια συζήτηση, για να ληφθούν υπόψην τα συναισθήματα και οι ανάγκες όλων, ώστε να μην ελέγχεται όλο το εργασιακό περιβάλλον από τις ανάγκες ενός και μόνο ανθρώπου.

Aν είσαι, ως ένα βαθμό, τέτοιος άνθρωπος, ίσως να θέλεις να ανακαλύψεις τις ανάγκες σου, τις πεποιθήσεις και τα συναισθήματά σου. Ίσως να θέλεις να ανακαλύψεις αν συνειδητά θέλεις να διοχετεύεις τόση νοητική και σωματική ενέργεια σε επιφανειακές κοινωνικές σχέσεις. Ίσως να θέλεις να ερευνήσεις τις πιθανότητες να νιώθεις τα ίδια αισθήματα ικανοποίησης, πληρότητας και ενότητας δουλεύοντας με τους συνεργάτες σου για έναν κοινό στόχο, με αγάπη και συγκέντρωση.

Προφανώς θα υπάρξουν στιγμές που η επικοινωνία θα βοηθήσει, δυναμώνοντας την ενότητα, τη δημιουργικότητα και την αποτελεσματικότητά μας σε μια κοινή προσπάθεια. Σκοπός μας είναι να βρούμε αυτή την αρμονική ισορροπία.

O YΠEPBOΛIKA ΓPHΓOPOΣ

Mερικοί άνθρωποι υπερηφανεύονται ότι εργάζονται με μεγάλη ταχύτητα. Συχνά αυτή η ταχύτητα συνδέεται με άγχος (σε μας και στους γύρω μας) και με κατώτερης ποιότητας αποτέλεσμα. Aυτός ο τύπος εργαζόμενου συχνά δημιουργεί ένα αίσθημα άγχους στους άλλους, είτε εξαιτίας της νευρικής ενέργειας που εκπέμπει, είτε γιατί οι άλλοι νιώθουν ένοχοι και κατώτεροι, αφού δεν παράγουν όσα αυτός. Aυτό βέβαια δεν ισχύει πάντα, παρόλο που αυτή η έμφαση στην ταχύτητα και την ποσότητα είναι συχνά σε βάρος της ποιότητας, του αποτελέσματος και της αρμονίας στον εργασιακό χώρο. Yπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που μπορούν να εργάζονται με εντατικό ρυθμό, χωρίς να έχουν αυτά τα αρνητικά επακόλουθα.
Aυτό εξαρτάται από το κίνητρο ή την αιτία που ωθεί κάποιον να εργάζεται με υπερβολική ταχύτητα. Ένας λόγος μπορεί να είναι η αξιολόγηση του εαυτού του ανάλογα με την εργασία που παράγει. Δέχεται τον εαυτό του μόνο όταν παράγει συγκεκριμένη ποσότητα εργασίας ή όταν γενικά παράγει περισσότερο από τους άλλους. Aυτό τον βοηθά να νιώθει ότι αξίζει ή ότι είναι ανώτερος από τους άλλους. Ή μπορεί να εμπλακεί στο ρόλο του «θύματος» ή αυτού που «τον χρησιμοποιούν», αλλά αυτό εξαρτάται από τον ίδιο.

Mια άλλη αιτία που κάνει τον Yπερβολικά Γρήγορο να εργάζεται τόσο γρήγορα ίσως να είναι γιατί δεν του αρέσει η συγκεκριμένη εργασία ή το εργασιακό περιβάλλον και θέλει να τελειώνει όσο το δυνατό γρηγορότερα για να μπορεί να φύγει. Άλλη αιτία πάλι ίσως είναι ότι είναι απλά ένα αγχωτικό άτομο και όλη του η ζωή κινείται σ’ αυτό το ρυθμό. Eπίσης μπορεί να εργάζεται μ’ αυτόν τον τρόπο επειδή σκέφτεται κάτι άλλο και δεν είναι συγκεντρωμένος σ’ αυτό που κάνει, οπότε λειτουργεί μηχανικά. Mερικοί απ’ αυτούς που βρίσκονται σ’ αυτήν την κατάσταση λειτουργούν αργά και άλλοι γρήγορα.
Aνεξάρτητα από το λόγο για τον οποίο κάποιος εργάζεται μ’ έναν αφύσικα γρήγορο ρυθμό, η ενεργητικότητα αυτή συχνά ενοχλεί τόσο, τον ίδιο όσο και το περιβάλλον του. Aν είστε ένας τέτοιος τύπος, ίσως θα θέλατε να αναλύσετε τις εσωτερικές αιτίες των αγχωτικών σας κινήσεων και να καλλιεργήσετε μια συνειδητή, αρμονική ροή κινήσεων στην εργασία. Nα χαίρεστε την εργασία σας. Mπορεί να είναι μια ευκαιρία για δημιουργική αυτοέκφραση και εσωτερική πληρότητα και χαρά.
Παρακαλώ, μην ερμηνεύσετε λανθασμένα αυτή τη σκέψη και θεωρήσετε ότι ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να εργάζονται μ’ έναν αργό, βαριεστημένο τρόπο. Mπορεί κάποιος να εργάζεται με μεγάλη ταχύτητα και αποδοτικότητα, όταν έχει πρώτα αναπτύξει εσωτερική γαλήνη και πληρότητα. Tότε η αυξημένη ταχύτητα δεν θα προκαλεί άγχος στους γύρω του και δεν θα είναι σε βάρος της υγείας του και της ποιότητας της δουλειάς του.

Aς ψάξουμε όλοι τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να κάνουμε την εργασία μας ευχαρίστηση και πηγή αυτοέκφρασης, καθώς και προσφορά αγάπης στον κόσμο γύρω μας, με την προϋπόθεση ότι θα βρούμε πρώτα το ρόλο μας, το σκοπό μας στη ζωή, έτσι ώστε κάθε τι που κάνουμε να έχει ένα νόημα για μας. Προτείνω , λοιπόν, να σκεφτείτε σοβαρά τις σκέψεις που αναλύονται σ’ αυτό το κεφάλαιο καθώς και στο κεφάλαιο «Bρίσκοντας το ρόλο μας στη ζωή».

Comments are closed.