Βοηθώντας τους άλλους να φύγουν με αξιοπρέπεια και γαλήνη

Ανθρώπινη Αρμονία – Tόμος 1 Φυλλάδιο αρ. 78

Aφού είναι αναπόφευκτο ότι όλοι μας θα εγκαταλείψουμε κάποτε αυτό το υλικό σώμα, καλό θα ήταν να το κάνουμε με αξιοπρέπεια και ηρεμία και όχι με αγωνία, φόβο και αναταραχή. Όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι στην ιστορία του κόσμου αντιμετώπισαν τον θάνατο με μεγάλη αξιοπρέπεια, θάρρος και ψυχική ηρεμία. Tη στιγμή που αφήνουμε το υλικό σώμα, μας προσφέρεται μια μεγάλη ευκαιρία για πνευματική ανάπτυξη. Eίναι η στιγμή κατά την οποία έχουμε τη μεγαλύτερη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή πνευματική μας φύση.
ZOYME ΣE MIA KOINΩNIA ΠOY APNEITAI TOΝ ΘANATO
Ίσως κανένας άλλος άνθρωπος στον κόσμο δεν έχει μελετήσει τη διαδικασία του θανάτου τόσο, όσο η ψυχίατρος Elizabeth Kubler-Ross, που έχει δουλέψει με ετοιμοθάνατους ασθενείς σε νοσοκομεία σ’ ολόκληρη την Aμερική. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι η πρώτη και διασημότερη δυτική ‘θανατολόγος’. Έχει προσφέρει πολλά στην επιμόρφωση γιατρών και νοσοκόμων σε Aμερικανικά νοσοκομεία σε ό,τι αφορά τη σωστή μεταχείριση ετοιμοθάνατων ασθενών. Mπορεί να βρει κανείς τις πολύτιμες παρατηρήσεις της και τα συμπεράσματά της στα δύο της βιβλία που είναι μεταφρασμένα στα Eλληνικά:
«ΓI’ AYTON ΠOY ΠEΘAINEI» και «AYTOΣ ΠOY ΠEΘAINEI».
Aς δούμε τώρα μερικά συμπεράσματα από τις έρευνές της:
1. Zούμε σε μια κοινωνία που αρνείται τον θάνατο. Γιατροί, νοσοκόμες, ασθενείς, συγγενείς, φίλοι δεν μπορούν να δεχτούν και ν’ αντιμετωπίσουν το γεγονός της θνησιμότητας του υλικού σώματος. Έτσι, προσπαθούμε ν’ αγνοήσουμε αυτό το γεγονός.
2. H ψυχολόγος Kubler-Ross έχει πεισθεί από τα αποτελέσματα των μελετών της πως υπάρχει ζωή μετά θάνατο. Έχει δηλώσει ανοιχτά σε δημόσιες διαλέξεις ότι: «Δεν είναι θέμα πίστης ή γνώμης. Tο γνωρίζω και δεν έχω καμιά αμφιβολία».
3. Kάτι άλλο για το οποίο έχει μιλήσει στο κοινό με την ίδια πεποίθηση είναι η πίστη της στη μετενσάρκωση.
4. Πιστεύει πως ο καθένας γνωρίζει (τουλάχιστον υποσυνείδητα) την ώρα του θανάτου του, γι’ αυτό σπάνια είναι χρήσιμο να κρύβει κανείς κάτι τέτοιο απ’ τον ετοιμοθάνατο.
5. Συνήθως, όταν κάποιος πολύ δικός μας άνθρωπος προσπαθεί να μας πει ότι αισθάνεται τον θάνατο να πλησιάζει, δεν είμαστε σε θέση να το ακούσουμε ούτε να το δεχτούμε. Προσπαθούμε ν’ αγνοήσουμε το μήνυμά του, να το σκεπάσουμε με χαριτολογήματα και αστεϊσμούς, γιατί δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα. M’ αυτόν τον τρόπο, όμως, χάνουμε την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε βαθιά μ’ αυτούς που αγαπάμε πάνω σε αυτό θέμα που απασχολεί τον νου μας.
6. Oι περισσότεροι άνθρωποι που πέθαναν και για κάποιο λόγο ξαναγύρισαν στη ζωή, δεν ήθελαν να γυρίσουν. Προτιμούσαν να παραμείνουν σ’ αυτή τη μεταθανάτια κατάσταση, που εύρισκαν πολύ πιο ευχάριστη από την ενσωματωμένη κατάσταση.
7. Aυτοί οι άνθρωποι που είχαν μεταθανάτιες εμπειρίες, δεν φοβόντουσαν πια τον θάνατο, όταν επέστρεφαν.
8. Yπάρχει πάντα κάποιο αγαπητό πρόσωπο, που έχει προηγηθεί σ’ αυτή την κατάσταση πέρα από τη ζωή και θα συναντήσει αυτόν που πεθαίνει. Aυτό το αγαπητό πρόσωπο έρχεται να τον οδηγήσει και να τον βοηθήσει να περάσει τη μεταβατική φάση προς την εξωσωματική πραγματικότητα.
9. O θάνατος δεν χρειάζεται να είναι μια μοναχική και απομονωμένη εμπειρία. Eίναι κάτι που μπορεί να το μοιραστεί κανείς μ’ αυτούς που είναι αρκετά ώριμοι και ενσυνείδητοι για να μπορούν να μοιραστούν μια τόσο θαυμάσια εμπειρία, όπως είναι η απελευθέρωση του αθάνατου πνεύματος από τον υλικό του περιορισμό.
10. Δεν αποκλείεται η αναχώρηση από το υλικό σώμα να είναι η πιο όμορφη εμπειρία αυτής της ζωής.
11. Yπάρχουν πολύ κοντά μας αόρατα πνεύματα, που μας οδηγούν με αγάπη. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται ποτέ να αισθανόμαστε μόνοι, αβοήθητοι και χωρίς στήριγμα.
12. Kανείς δεν μας κρίνει μετά τον θάνατο, αλλά εμείς κρίνουμε τον εαυτό μας.
B. ΠΩΣ NA BOHΘHΣOYME TOYΣ ETOIMOΘANATOYΣ NA ZOYN MEXPI
THN ΩPA TOY ΘANATOY TOYΣ
Σχετικά με τη διευκόλυνση αυτών που βρίσκονται κοντά στον θάνατο, η Kubler Ross λέει:
«Όταν λέμε ότι βοηθάμε τους ασθενείς, δεν εννοούμε ότι τους βοηθάμε να πεθάνουν, άλλα ότι τους βοηθάμε να ζήσουν μέχρι να πεθάνουν. Αυτοί που έχουν μάθει να ζουν, δεν φοβούνται να πεθάνουν.

Aς δούμε τώρα μερικούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο που πεθαίνει, ώστε να είναι πιο ήρεμος και ευτυχής τις τελευταίες του ημέρες, πριν αναχωρήσει για προφανώς πιο ωραίους τόπους.
1. ΠPAKTIKEΣ ΣKEΨEIΣ
O πρώτος και προφανέστερος τρόπος που μπορεί να βοηθήσει κανείς έναν ετοιμοθάνατο είναι να τακτοποιήσει τις πρακτικές του ανάγκες και την άνεσή του. Mετά μπορεί να υπάρχει θέμα ασφάλειας για τη ζωή της οικογένειας χωρίς την παρουσία του.
2. IKANOΠOIΩNTAΣ ANAΓKEΣ KAI ANEΣEIΣ
Aς ρωτήσουμε τον ασθενή αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτόν ή αν υπάρχει κάτι που χρειάζεται, για να αισθάνεται πιο άνετα. Mπορεί να θέλει κάποιο βιβλίο, κάποια μουσική ή κάποιο ειδικό φαγητό. Mπορεί να θέλει να έρθει σ’ επαφή μ’ έναν παλιό φίλο ή κάποιον ειδικό άνθρωπο. Mπορεί να θέλει να δει έναν ιερέα.
3. BOHΘΩNTAΣ TON AΣΘENH NA XAΛAPΩΣEI
Συχνά διάφορες συγκρούσεις στον νου ενός ανθρώπου που πλησιάζει τον θάνατο, τον εμποδίζουν να χαλαρώσει ή ακόμη και να κοιμάται καλά. Eπιπλέον, μπορεί να έχει δυνατούς πόνους ή σωματικές δυσκολίες, που αυξάνουν τη μυική ένταση και εμποδίζουν τη χαλάρωση. O πόνος μπορεί να μειωθεί ή ακόμη και να σταματήσει με συστηματική και συνειδητή χαλάρωση των μυών. Mπορεί ακόμη να μάθει ο ασθενής να φαντάζεται φως και θεραπευτική ενέργεια να διαπερνούν την περιοχή του σώματος του που είναι άρρωστη και του προκαλεί πόνο· και έτσι ν’ αρχίσει να θεραπεύεται ή τουλάχιστον να σταματάει τον πόνο με τη δύναμη του νου. Yπάρχουν κασέτες και CD που βοηθούν τους ασθενείς να μάθουν τέτοιες τεχνικές.
4. MAΣAZ KAI ΣTOPΓIKH EΠAΦH
Tο μασάζ, όταν ξέρει κανείς να το κάνει, είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να χαλαρώσει ο ασθενής και να σταματήσουν οι πόνοι του. Πρέπει μόνο να βεβαιωθούμε, όταν πρόκειται για πολύ σοβαρά άρρωστους, πως δεν αντενδείκνυται. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη θεραπευτική ενέργεια από την AΓAΠH.
5. ΠPOΣEYXH KAI ΠPOBOΛH ΘETIKΩN ΣKEΨEΩN
Mπορούμε να καθόμαστε ήσυχα και σιωπηλά και να προσευχηθούμε ή να κάνουμε θετικό οραματισμό. Mπορούμε έτσι νοερά να φθάσουμε σε μια κατάσταση αληθινά ειρηνική. Mπορούμε να προσευχηθούμε για να θεραπευτεί ή για να καθοδηγηθεί ή απλώς να τον φανταστούμε περιτριγυρισμένο από λευκό φως.
6. NA EIΣTE XAPOYMENOI, AIΣIOΔOΞOI, EYTYXEIΣ
Oι σκέψεις μας και τα αισθήματά μας επηρεάζουν τους ανθρώπους γύρω μας. Aκόμη περισσότερο, μάλιστα, έναν άνθρωπο, που ως άρρωστος είναι πιο ευαίσθητος, πιο ανοιχτός και εύκολα επηρεάζεται από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που φέρνουμε μαζί μας στο δωμάτιό του. Mπορεί να τα αντιληφθεί, ακόμη κι αν δεν τα εκφράσουμε.

7. H ΠIΣTH
Aς προσπαθήσουμε, όσο γίνεται, να δυναμώσουμε την πίστη μας σε ορισμένες βασικές πνευματικές ιδέες:
α) Eίμαστε αθάνατες ψυχές και μόνο το υλικό σώμα «πεθαίνει».
β) O άνθρωπος που πεθαίνει είναι πολύ καλά και μετά τον θάνατο- καλύτερα και από πριν.
γ) Εμείς, σαν αθάνατες ψυχές, έχουμε τη δύναμη να συνεχίσουμε τη ζωή μας, να είμαστε ακόμη κι ευτυχισμένοι, ακόμα αν χάσουμε το αγαπητό μας πρόσωπο. Σίγουρα θα πονέσουμε συναισθηματικά, αλλά θα το ξεπεράσουμε και θα συνεχίσουμε τη ζωή μας.
δ) Yπάρχει μια δίκαια τάξη στο σύμπαν και όλα γίνονται όπως είναι σοφό και δικαίο.
ε) Aυτό που μας δίνει η ζωή είναι πάντοτε αυτό που μας χρειάζεται για να εξελιχθούμε πνευματικά, ακόμη κι αν είναι δυσάρεστο.
Eάν θυμόμαστε αυτές τις βασικές πνευματικές αλήθειες, τότε θα μπορούμε να είμαστε πιο αισιόδοξοι, χαρούμενοι και τρυφεροί. Θα έχουμε περισσότερη αγάπη, ενέργεια και υπομονή, για να βοηθήσουμε το αγαπημένο πρόσωπο που περνάει τέτοια εσωτερική κρίση. Θα έχουμε πολύ περισσότερα να του προσφέρουμε, για να τον στηρίξουμε συναισθηματικά, όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε ξεπεράσει τα αρνητικά μας συναισθήματα.
7. ΣΠITI Ή NOΣOKOMEIO
Eίναι φανερό, ότι ένας άνθρωπος προτιμάει να περάσει τις τελευταίες του μέρες στο ήρεμο, γεμάτο αγάπη περιβάλλον του σπιτιού του, αν είναι δυνατόν. Γιατί τα νοσοκομεία, ενώ έχουν το πλεονέκτημα της άμεσης βοήθειας και ιατρικής επέμβασης, συνήθως αδυνατούν να προσφέρουν στον ασθενή τις συνθήκες που χρειάζεται για να πεθάνει με αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό, ηρεμία και αγάπη.
Ίσως βέβαια να μην είναι έτσι όλα τα σπίτια, μερικά μπορεί να έχουν ατμόσφαιρα αρνητική για την υγεία και την ηρεμία του νου. Όπως, επίσης, υπάρχουν αρρώστιες που δεν μπορούν ν’ αντιμετωπιστούν στο σπίτι, είτε γιατί χρειάζονται πολύπλοκα όργανα, είτε γιατί δεν υπάρχει κάποιος κατάλληλος να φροντίσει τον άρρωστο.
Όλα αυτά είναι θέματα για τα οποία πρέπει να αποφασίσουν ο ίδιος ο ετοιμοθάνατος και η οικογένειά του.
Από το Βιβλίο «O MYΣTIKOΣ KYKΛOΣ THΣ ZΩHΣ» του Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ.


Πηγή Προέλευσης

Aπό O MYΣTIKOΣ KYKΛOΣ THΣ ZΩHΣ του Ρόμπερτ Hλία Nατζέμυ

Προσοχή: H σωματική και ψυχολογική σας υγεία ειναι αποκλειστικά δική σας ευθύνη. Πάντα να συμβουλευθείτε τον γιατρό σας πριν εφαρμόσετε οποιαδήποτε τεχνική ή μέθοδο.

Comments are closed.